چرا اینفلوئنسرها نباید بخندند؟

بعد از سورپرایز آذری جهرمی(پهپاد) می‌خواستم ی مطلبی با عنوان "چرا باید دکتر جهرمی رو بلاک کنیم بنویسم؟" که مبناش همین ماجرای شادی و خنده بود که کظم غیظ کردم و ننوشتم.

ماجرا گذشت تا اتفاقات هفته گذشته (ترور سردار سلیمانی، حادثه هواپیمای اوکراین) پیش اومد. چیزی که تو ذهنم شکل گرفته بود پخته‌تر شد.

مخاطب حرفام تو این مطلب اینفلوئسرا هستن. مظورم از اینفلوئنسر، صرفا آدمای با فالوور بالا تو شبکه‌های اجتماعی نیست. آدمای تاثیرگذاره.

اگه نظرمو راجع به اینفلوئنسر دوست داری بدونی این اودیو بلاگ رو گوش کن: رویای دسته جمعی


درس عبرت

خدا تو قرآن قارون رو در وضعیتی وصف می‌کنه که اون‌قدر گنج و طلا و ثروت داشت که کلیدهای خزائنش رو مردان قوی نمی‌تونستن حمل کنن. می‌تونی تصور کنی؟ کلیدای جاهایی که توش طلا و نقره نگه می‌داشتو نمی‌تونستن حمل کنن... فقط کلیداشو. فک کنم اندازه ی استان اصفهان فقط طلا داشته.

قارون هم‌دوره حضرت موسی بوده؛ یا ی شخصی در سطح فرعون بوده یا خزانه‌دارش. اینا خیلی مشخص نیست. هرچی بوده تو مصر بوده و تو جایگاهی مثل فرعون بوده.

قرآن دلیل ثروت‌مند شدن قارون رو علمی بیان می‌کنه که بهش رسیده بوده. ظاهرا این علم کیمیا بوده. این موضوع توی اون عصر که سحر و جادو مُد بوده خیلی دور از تصور نیست. شایدم کارآفرین سریالی بوده :) به هرترتیب خیلی خیلی مایه‌دار بوده. شاید ی چیزی مثلا 10برابر جف بزوس.

تو آیه پایین قوم قارون بهش می‌گن: اینقدر مغرور نباش، نیشتو ببند! خدا اونایی که الکی خوشَن(خوشی زده زیر دلشون) رو دست نداره.

إِنَّ قَارُونَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوسَىٰ فَبَغَىٰ عَلَيْهِمْ ۖ وَآتَيْنَاهُ مِنَ الْكُنُوزِ مَا إِنَّ مَفَاتِحَهُ لَتَنُوءُ بِالْعُصْبَةِ أُولِي الْقُوَّةِ إِذْ قَالَ لَهُ قَوْمُهُ لَا تَفْرَحْ ۖ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْفَرِحِينَ [قصص، 76]

قارون گوش نمی‌ده! بعد تو داستان اومده ی زنی رو میاره که شهادت بده حضرت موسی باهاش زنا کرده که وقتی پای دادگاه وسط میاد اون زنه شهادت نمی‌ده و می‌گه قارون دروغ می‌گه و بعدش زمین باز می‌شه و کلا با تمام اموالش می‌ره تو زمین. ناک‌اوت می‌شه.

بحث دقیقا همین‌جاست! اینفلوئنسرا نباید سرمست توجه بالایی که بهشون می‌شه بشن!

شاید بگی چرا؟ به‌تو چه ربطی داره؟ یعنی می‌گی نخندیم؟ بمیریم؟ برو پی کارت؟
اگه حرفت اینه باید بگم حق با توئه. می‌تونی راهتو ادامه بدی :)

به‌نظر می‌رسه هستی با اونی که سرمستِ "ثروت" یا "توجه" می‌شه هماهنگی نداره. یا می‌ری تو زمین یا هزارجور داستان دیگه داری. کمترینش اینه که چشت می‌زنن :)))

جدای از شوخی این ماجرای شادی و خنده‌ی از سرِ شکم‌سیری برای اینفلوئنسرا هرجایی جواب بده حداقل الان توی ایران با این وضعیت اقتصادی و روانی اصلا جواب نمی‌ده.


دولت‌مردان خنده‌رو و منفور

تا آخر شب مثل سگ اینور اونور دویدی و هیچی دشت نکردی. خسته و کوفته تو مترو داری برمی‌گردی خونه. ی پیامک از طرف زنت میاد که اومدنی اگه تونستی ی کیلو موز برای نازنین و رامتین بگیر.

تو این وضعیت برای اینکه مغزتو به ی چیز دیگه مشغول کنی اینستاگرامتو باز می‌کنی و ی دفعه چهره سراسر خنده و بی‌غم ی وزیر رو می‌بینی. چه حالی بهت دست می‌ده؟ صددرصد تنفر!

تنفری که اگه به روی خودت نیاری خیلی عمیق تو وجودت ریشه می‌زنه. جالب اینجاست هرچی علاقت به اون شخص بیشتر باشه تنفرت شدیدتر می‌شه.

حداقل تو جایی که بقیه دارن می‌بیننت خوددار باش!

وقتی من اینفلوئنسر نیستم کسی از من انتظار نداره ولی وقتی مورد توجه قرار گرفتم باید حواسمو جمع کنم.

امکان داره الان دختری داره چهره سرمست من رو می‌بینه که به‌خاطر نداشتن پدر و پول نتونسته بره دانشگاه. احتمال داره مادری پست من به چشمش بخوره که تازه پسر جوونش رو از دست داده. شاید الان ویدئوی منو ی پسری داره تماشا می‌کنه برای تامین مخارج مریضی پدرش مجبور شده از همه‌چیزش بزنه و بره ی منطقه دور کار کنه.

حرف سر این نیست که نباید خوش باشیم یا بریم بمیریم! حرف سر اینه که اگه تو جایگاه مورد توجه بودن قرار گرفتیم نباید سرمست بشیم یا حداقل نباید جلوی چشم مردم نشون بدیم.

نمی‌گم ی اینفلوئنسر باید گرفته و غمگین باشه. نمی‌گم باید بی‌حال باشه. اتفاقا برعکس باید پرانرژی و با حال‌خوب باشه. باید لبخند بزنه اما نه قهقه از روی سرخوشی. نباید جوری بخنده که دل بقیه‌ای که تو اون زمان غمگین هستن رو به‌درد بیاره.

خواهشا حرفمو با افسرده کردن مردم اشتباه نگیر.


لطفا با اینفلوئنسر شدن زندگیتو خراب نکن

وقتی اینفلوئنسر(تاثیرگذار) رو از حد صرفا تاثیرگذاری در خرید مشتریان تا این حد بالا بیاریم، می‌بینیم چه‌قدر جایگاه پر مسئولیتیه.

ی‌جایی حسن آقا‌میری حرف جالبی می‌زد. می‌گفت[نقل به مضمون]: اگه می‌خوای ببینی که تو جایگاه مسئولیت کی خوب عمل می‌کنه نگاه کن ببین کی داره ازش فرار می‌کنه. اونایی که دارن با کله می‌رن سمتش دنبال منافع شخصین و اصلا از عواقب کار خبر ندارن.

خلاصه اینکه آی وزیران، مسئولان و اینفلوئنسرها، به گوش باشید که اگر نمی‌توانید سرخوش نباشید حداقل در انظار عمومی قهقهه مستانه سرندهید تا موجب رنجش مصیبت‌زدگان نباشید. باشد که رستگار شوید...

بخندو شاد باش اما اسراف نکن!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *