یاری کردن امام زمان

قسمت اول

1.  امکان ياري کردن امام زمان عليه السلام

پيش از هرچيز بايد ببينيم آيا اصلا ممکن است امام غايب توسط ما ـ  آن هم در عصر غيبت ـ ياري شود؟ و اصلا آيا امام به ياري کسي احتياجي دارند؟

درپاسخ اين پرسش، گريزي جز مراجعه به روايات نيست؛ و خوشبختانه وقتي به روايات مراجعه مي کنيم متوجه مي شويم که باب چنين سعادتي در عصر غيبت هم مفتوح است و بلکه عالي ترين نوع خدمت به امام، در شرايطي ست که امام در غيبت به سر مي برند؛  در تاييد اين مطلب، به اين آيات و روايات دقت کنيد تا بعدا به سراغ مطلب اصلي، يعني چگونگي خدمت به امام غايب بپردازيم 

وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ وَرُسُلَهُ بِالْغَيْبِ ? إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ.سوره حديد 25/خداوند متعال دراين آيه کريمه سخن از اين اراده ي خود دارد که: من مي خواهم معلوم شود چه کساني خداوند وفرستادگان او را در شرايط غيبت ياري مي کنند!

و ذلک بعد غيبة طويلة ليعلم الله من يطيعه بالغيب و يؤمن به(منتخب الاثرج1؛ ص 292 ) پيامبراکرم صلي الله عليه واله نيز دراين حديث شريف، سخن از غيبت طولاني امام مهدي عليه السلام کرده و هدف ازاين غيبت را در همين مطلب اعلام مي فرمايند که: تا معلوم شود چه کساني در شرايط غيبت اهل ايمان واطاعت و ياري کردن خواهند بود.                                                                                                                                                                                                و ذاک الذى يغيب عن شيعته و أوليائه غيبة لا يثبت فيها على القول بامامته الا من امتحن الله قلبهللايمان(همان؛ ص101 )                                                                                                                                                       نکته ي بسيار مهم اينکه: امام باقر عليه السلام درحديث فوق مي فرمايد: کساني  بر امر امامت امام غايب استوار مي مانند که  قلب ممتحن داشته باشند! اهميت اين مطلب هنگامي آشکار مي شود که به روايات رجوع کنيم وبدانيم که: مومنان ممتحن، دررديف ملائکه ي مقرب وپيامبران مرسل شمرده شده اند( ان امرنا اهل البيت صعب مستصعب لايحتمله الاملک مقرب اونبي مرسل او مومن امتحن الله قلبه للايمان)

اين مطلبي ست که جلال الدين مولوي هم در دفتر اول مثنوي مورد توجه قرار داده و با اشاره به قصه خدمت جنيان به حضرت سليمان.س. مطرح مي کند؛ همانطور که مي دانيد؛ اجنه تاوقتي گمان مي کردند سليمان زنده است خدمت مي کردند واما به محض افتادن پيکر سليمان برزمين، دست از خدمت کشيدند..وي با استفاده از همين تمثيل معتقد است که اصلا خدمت در حضور را نمي شود با خدمت درغيبت مقايسه کرد:                                                                                                       پس به غيبت نيم ذره حفظ کار/ به، که اندر  حاضري زان صدهزار                                                                                                                                                                                                                                          راستي چگونه مي شود چاکري را  که در حضور شاه، اظهار چاکري وخدمت مي کند؛ با عبد مخلصي که در غياب شاه و در مرزهاي دور دست مشغول سربازي وخدمت است مقايسه کرد؟                                                                        

کوکه مدح شاه گويد پيش او/ تا که در غيبت بود او شرم رو؟/ پاس دارد قلعه را از دشمنان/ قلعه نفروشد به مالي بي کران /غايب از شه درکنار ثغرها/ همچو حاضر او نگه دارد وفا/پيش شه، او به بود از ديگران/ که به خدمت حاضرند وجان فشان....                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

درروايات بسياري نيز آمده است: کساني که در عصر غيبت بر امر امامت حضرت مهدي عليه السلام استوار مي مانند و درحال انتظار از دنيا مي روند اجر بيست وپنج، يا پنجاه، يا صد شهيد از شهداي صدر اسلام را خواهند داشت .                  البته مخفي نيست که ياران انبيا و امامان معصوم گذشته نيز هرکدام در شرايط دشواري خدمت مي کرده وغالبا نيز جان خود را برکف دست گرفته بودند. پس آنچه گفته شد؛ خداي ناکرده  به معني کم ارزش جلوه دادن خدمات وجانفشاني هاي اصحاب وياران اهلبيت عليهم السلام نيست. بلکه سخن ما درواقع، مقايسه ي دو نوع جانفشاني ست که يکي در شرايط حضور وليّ معصوم است وديگري در شرايط غيبت، و اين بديهي ست که خدمت نوع دوم ـ چنانچه حقيقتا توفيق انجام آن وجود داشته باشد ـ بسيار ارزشمند تر از نوع اول است؛ چراکه علاوه بر از خود گذشتگي، نيازمند يقين وايمان وبصيرت بسيار نيرومندتري  خواهد بود؛ واين تنها از عهده ي انبيا و مومنان ممتحن بر مي آيد !

پس عجالتا دراين جا اين مطلب را هم توجه داشته باشيم که مقصود از خدمت به امام غايب، صرف دم زدن ياتبليغ کردن ازايشان نيست؛ بلکه چنانکه توضيح خواهيم داد؛ دراين خدمت نيز نياز به از خود گذشتگي و جانفشاني و مجاهدت خواهد بود:

چه کسي مي تواند به امام خدمت کند؟

ازينجا به بعد کم کم متوجه خواهيم شد که مساله ي ياري کردن امام زمان بسيار فراتر از آن چيزي ست که ما فکر مي کنيم؛ وهمانگونه که بعدا انشاالله  خواهيم گفت: خدمت به امام عصر، مستلزم نبرد مستقيم با جبهه ي ابليس و بلکه درگيري با خود ابليس عليه اللعنه است. خدمت واقعي به امام مستلزم چالش هاي پي درپي با قواي اهريمني عالم خواهدبود...  وخلاصه" راه عشق است اين، رهِ حمام نيست"

به نظر ما بهترين جمله اي که فعلا مي تواند افق خدمت به امام را براي ما روشن کند در اين کلام مبارک سيدالشهداصلوات الله وسلامه عليه است که مي بايست آن را  يک دعوتنامه ي تاريخي براي ياران اهلبيت عليهم السلام به حساب آورد:                                     

 «من کان باذلا فينا مهجته وموطّنا علي لقاءالله نفسه فليرحل معنا»                                                                                                                                                                                                                                              دراين دعوتنامه، در واقع دوشرط اصلي براي امکان خدمتگزاري معرفي شده است:                                                                                                                                                                                                                                

1. من کان باذلا...هرکس برسرآن است که تا آخرين قطره ي خون قلب خود را نثار ما کند.... دراين عبارت شريف دقت کنيد که از دو کلمه ي "باذل" و "مهجه" استفاده شده است: باذل در لغت عرب به کسي مي گويند که بسيار سخيّ و جوانمرد باشد ومهجه به معني "خون، خون دل"، آمده است؛ مهجة کل شي ء يعني: بهترين هرچيز، يا به قول خودمان گل سرسبد هرچيز. بنابراين مي توان گفت: کسي قادر به ياري امام خواهد بود که اولا بسيار جوانمرد وبخشنده باشد؛ چنانکه ياران سيدالشهدا عليه السلام نيز همگي از جوانمردان عالم بوده وبسيار سخيّ بوده اند و درروايات ما نيز آمده  است :« ابدال امت به خاطر عبادت هاي زيادشان نيست که به چنان مقامي رسيده اند بلکه به خاطر سخاوت زياد ورحمتي که بر همه ي خلائق دارند به آن مقام رسيده اند» ثانيا سخاوتي که دراين جا لازم است فقط سخاوت در مال نيست بلکه سخاوت در بهترين وشيرين ترين چيزها، ازجمله سخاوت در خون است. اما اينکه امام به جاي کلمه ي "دم" از کلمه ي "مهجه" استفاده کردند حاکي ازين است که حتي خون تنها هم کافي نيست بلکه بايد خون قلب باشد يعني تمام دغدغه ها و آرزوها وتمام چيزهايي که برايش خون دل خورده يا مي خوريم...همه ي اينها را فداي اين راه بايد کرد وبلکه تنها دغدغه وتنها خون دل ما خود امام و عشق به ايشان باشد که دراين صورت، کسي نمي تواند به اين حريم پاکبازان آستان امام مشرف شود مگر آنکه هيچ همّ وغمي جز امام وهيچ آرزويي جز او نداشته باشد! آنچه اين تفسير را تاييد مي کند قسمت بعدي کلام مبارک امام است؛ دقت بفرماييد:

2.موطّنا علي لقاء الله: شرط دوم (که شايد شرطي براي شرط اول باشد) اين است که «مُوَطِّن بر لقاالله» باشد؛ اين جمله را اين گونه مي توانيم توضيح دهيم: مُوَطِّن به کسي مي گويند که تمام سرمايه واثاث واسباب زندگي اش را جمع کرده واز شهري به شهر ديگر آورده و در حقيقت وطن اصلي اش را در اين شهر جديد قرار داده است. طبيعتا چنين کسي ديگر نسبت به وطن قبلي دغدغه ي چنداني نبايد داشته باشد؛چون تمام زندگي ومناسبات واسباب واثاثيه اش را دروطن جديد قرار داده و ديگر مسير دغدغه ها وجنس مسائل ونگراني ها وعلاقه هايش، همگي در همين شهر جديد تعيين خواهد شد.                                                                                                                                                                      پس حالا کسي مي تواند در خدمت امام باشد که از وطن دنيا اِعراض  کرده وديگر نسبت به دنيا واهل دنيا گير وگرفتاري ندارد؛ گير دنيا نيست؛ گير مردم واين وآن نيست؛ اصلا در عالم ديگري ست؛ موطنا علي لقاءالله است يعني از افق دنيا پرکشيده وخيمه در ملکوت زده است. کسي مي تواند به ياري امام زمانش بشتابد که غل وزنجيرهاي مادي را باز کرده، هيچ نگراني بابت اين دنياي مرده ومادي  ندارد؛ ودرواقع به مقام شهادت رسيده است؛ يا به تعبيرديگر:                                                                      

                                                           وقتي  مي توانيم در جزيره ي خضراي مهدويون اقامت کنيم  که ويزاي سرخ  شهادت را گرفته باشيم. ...ادامه دارد   

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *