وظایف ما در زمان غیبت

به نام خدا

وظايف ما در زمان غيبت امام زمان (عج) چيست؟

امامت بزرگ ترين هدية پروردگار به جامعة بشري و سرچشمة فيض الهي است. امام راه رسيدن به پروردگار و كشتي نجات است و اگر وجود مبارك امام بر زمين نباشد، زمين اهلش را در خود فرو مي برد و زمين خالي از حجتِ قائم خدا نخواهد ماند، كه ]اين حجّت[ يا ظاهر و مشهور است و يا بيم ناك و مستور، براي اين كه حجت هاي خدا و بينات او باطل نگردد و از بين نرود

و از آن جا كه بسياري از معاندان و گردن كشان عصر ائمه(عليهم السلام) در طول حيات امامان بزرگوار، به جاي پيروي و اطاعت، با آنان به مخالفت برخاسته و همة آن ها را به شهادت رساندند، ارادة الهي بر غيبت امام زمان(عج) قرار گرفت تا زماني كه جهان و جهانيان تشنة حكومت عدل گردند. البته در زمان غيبت آن حضرت، وجود مبارك ايشان سبب نزول فيض الهي است و خود حضرت مهدي(عج) در حديثي مي فرمايد: «اما چگونگي بهره مندي از من در زمان غيبت، همانند استفاده از خورشيدي است كه در پشت ابرها پنهان است و من امان اهل زمين هستم, همانند ستارگان كه امان اهل آسمان هستند »
برخي وظايف ما در زمان غيبت:

1- زماني كه جامعه ي بشري تشنه ي عدالت شده و از آمادگي لازم برخوردار گردد و همه از ظلم و جور خسته شوند، آن حضرت ظهور خواهد كرد.

2- مقدمات ظهور، به طور ناگهاني حاصل نمي شود بلكه زمان لازم است تا به تدريج اين مقدمات فراهم گردد.

3- يكي از مهم ترين شرايط ظهور اين است كه انديشه و درك مسئوليت و آمادگي براي قبول حكومت واحد جهاني اسلام، در افراد فراهم شود و اين ويژگي ها در اثر سير عادي جامعه در جهات علمي و فكري و سياسي و اجتماعي حاصل مي گردد. همة انسان هاي عدالت جو و حق طلب بايد در راستاي تحقق اين شرايط تلاش نمايند و اين تفكر كه بايد يك جا نشست تا ظلم فراوان شود، مردود و غيرمعقول است

4- حديثي از پيامبر اكرم ـ صلي الله عليه وآله ـ نقل است كه مي فرمايد: « مهدي ـ عليه السلام ـ زمين را پر از عدل و داد مي كند بعد از آن كه پر از ظلم و جور شده باشد » ،(5) و اين به آن معنا نيست كه تنها علّت ظهور مهدي(عج) پر شدن زمين از ظلم و جور است، تا كسي فكر كند كه براي تعجيل در ظهور، بهتر است ساكت بنشينيم تا ظلم فراوان شود, بلكه آن حضرت فرموده يكي از نشانه هاي آن، فراواني فساد و ظلم است

 5- بر مبناي آيات قرآن و روايات بسيار، همة انسانها مأمور اصلاح خود به وسيلة عمل به دستورات اخلاقي و عملي اسلام هستند. تهذيب نفس و كسب فضائل اخلاقي از ديگر وظايف منتظران است. امام صادق ـ عليه السلام ـ در روايتي پر محتوا مي فرمايد: « هر كس دوست مي دارد از ياوران حضرت قائم ـ عليه السلام ـ باشد بايد كه منتظر باشد و در اين حال به پرهيزكاري و اخلاق نيكو رفتار نمايد » همه موظفيم با امر به معروف و نهي از منكر جامعه را اصلاح نموده و زمينة ظهور را آماده سازيم و با احساس مسئوليت در راه تحقق و ترويج احكام اسلامي گام برداريم. اين همان انتظار واقعي فَرَج است كه در روايات بسياري بر آن تأكيد شده است.

6- حضرت علي ـ عليه السلام ـ مي فرمايد: « در انتظار فَرَج باشيد و از عنايات الهي مأيوس نباشيد. همانا محبوب ترين اعمال نزد پروردگار انتظار فَرَج است »
و هم
 چنين رسول اكرم ـ صلي الله عليه وآله ـ مي فرمايد: «انتظار فرج از جانب خداوند برترين اعمال است».

7- شخصِ منتظر هميشه مهيا و پرتلاش و آماده است و از پا ننشسته و با تمام توان با انجام فرايض ديني و وظايف فردي و اجتماعي، گامي در جهت زمينه سازي ظهور آن حضرت بر مي دارد. امام باقر ـ عليه السلام ـ در كلامي پرمعنا به اين مسأله اشاره فرمودند: « اِصبروا علي اداءِ الفرائض و صابروا عدوكم و رابطوا امامكم المنتظر». براي انجام واجبات صبر كنيد و در برابر دشمنان مقاومت نماييد. (و وظايف سياسي اجتماعي خود را فراموش ننماييد و سرسختانه آن ها را دنبال كنيد) و پيوندتان را با امام منتظران مستحكم نماييد».

8- فرد منتظر از كارهايي كه منافي با اين انتظار است، دوري مي كند و در مقابل ظلم و زشتي و گناه ساكت نمي ماند و هرگز از مشكلات مأيوس نمي شود. دوري كردن از كارهاي زشت بدون اصلاح نفس امكان ندارد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *