شبکه های اجتماعی – کاهش همبستگی جمعی




همبستگی جمعی. آنچه این روزها به باد فراموشی سپرده شده است. وقتی در خیابان های تهران راه می روم از خود می پرسم این مردم چقدر نسبت به یکدیگر احساس همبستگی دارند. چقدر دلمان برای همدیگر می سوزد و دنیایی که در آن زیست می کنیم چه شکل است. کنار انسان های دیگر یا در جهان و رویاهای شخصی.


در گذشته آنچه تجربه می کردیم بودن کنار خانواده و جمع های بزرگ تر بود. اما امروزه ارزش های جمعی جای خود را به فردیت و حریم خصوصی داده است. انسان ها بیشتر به دنبال آزادی و اهداف فردی خود هستند. کانون خانواده اقتدار گذشته را ندارد. زندگی آدمها خیلی شخصی تر دنبال می شود. هرچند به طور پیش فرض این انتظار می رود که صنعت ارتباطات وضع موجود را از آنچه هست بهتر کند. آدم ها را از طریق فضای مجازی به یکدیگر نزدیک تر کند و نوعی همبستگی بوجود بیاورد. اما نتایج به صورت کیفی چیزی دیگر به ما می گویند. دنیای نوین تسهیلات ارتباطاتی بسیار به ارمغان آورده است و امروزه تماس و دیدن و شنیدن از هر نقطه ی جهان امکان پذیر است. دسترسی آدم ها به یکدیگر راحت تر شده است اما همین اتفاق فاصله ها را نیز بیشتر کرده است. باید از خود سوال کنیم چرا دنیای مجازی نتوانسته آن همبستگی اجتماعی را به وجود بیاورد و تنها به توهم وجود آن دامن زده است. مثلاً شما در اخبار می شنوید که کاربران در فضای مجازی نسبت به رویداد x واکنش نشان دادند. این واکنش نشان دادن چیزی جز جنس مجازی آن نیست. آن چه در گذشته بیشتر رایج بوده واکنش های عینی و عملی به اتفاقات زندگی بوده است. می توان درک کرد که انسان ها از وضعیت دیگر مکان های این دهکده جهانی خبر نداشتند، اما نسبت به محیط زندگی خود کاملاً هوشیار بودند. آن چه امروز دیده می شود توهم ارتباطات همزمان با همه نقاط جهان و بی خبری از خود و خانه ی اطراف مان است.


امروزه شبکه های اجتماعی نقش بسزایی در کاهش همبستگی اجتماعی و وحدت جمعی دارند. این گونه شبکه ها انسان ها را در دام مقایسه همیشگی با دیگران می اندازد و تصویری از جهان می سازد که هرگز رنگ واقعیت ندارد. دنیا به طرز عجیبی تحت استعمار این گونه شبکه ها در آمده است. شبکه هایی که امکان دیدن و زیستن از نوع دیگر را برای انسان ها از بین می برند. باید از خود سوال کنیم چگونه میتوان تعادلی میان زندگی واقعی و آنچه در دنیای مجازی می گذرد ایجاد کرد. ما زندگی واقعی را از دست میدهیم و تنها به کنش های مجازی اکتفا می کنیم. می شویم کنشگر های مجازی نه حقیقی.


همبستگی اجتماعی در قرن ارتباطات چگونه اتفاق می افتد؟ راه حل چیست؟



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *