راهنمای نوشتن اوژن یونسکو

اوژن یونسکو می‌گوید: «نویسنده کسی است که آنچه را دیگران با خود می‌گویند یا زمزمه می‌کنند، با صدای بلند می‌گوید.»

در «پاره یادداشت‌ها»یش می‌نویسد:« اگر همه این درد دل ها را می‌گویم، به این دلیل است که می‌دانم به من تعلق ندارند و کمابیش همهٔ مردم، این دردل ها را نوک زبان‌ دارند، درددل هایی که آمادهٔ بیان شدن‌اند.»

از نظر او «همه کتابهای خوبی که خوانده‌ایم، ادبی یا فلسفی، هرگز کاری نکرده‌اند جز تأکید آنچه تقریبا می‌دانسته‌ایم.»

در حقیقت یک نویسنده به این امید در نوشته‌هایش، از آنچه می‌ترسد یا دلشوره دارد می‌نویسد تا از خلال متن، با دیگری یگانه شود. کاری که با گفتگو، حتی با گرفتن دست دیگری و شانه به شانه او قدم زدن نمی‌توان انجام داد. برای این نوع نوشتن هم لازم نیست که پاسخ همهٔ پرسش‌ها را بدانیم.

به عقیدهٔ یونسکو:«هیچ چیز نیرومندتر از «چرا» نیست. یک صفحه از کتاب باید بتواند هر فهم خاصی را ویران کند. وقتی می‌فهمیم متوقف می‌شویم، به آنچه فهمیده‌ایم بسنده می‌کنیم. فهمیدن واقعا زیادی کم است. فهمیدن ثابت و منجمد بودن است اما یک چرای ساده می‌تواند همه چیز را به حرکت دربیاورد و آنچه را سنگ شده نرم کند. آن وقت است که همه چیز از نو شروع می‌کند به جاری شدن.»

#معصومه_حامی_دوست
#nipik #نيپيك


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *