دوست داشتن یک فرد، زیباست.

دوست داشتن يك فرد، زيباست. اما اگر در جواب اين دوست داشتن، هيچ تحويل نگيريد چه ميكنيد؟ كلافه ميشويد، نه؟ سرد ميشويد، نه؟ غرورتان نابود ميشود، نه؟ حالا تصور كنيد يك گل را دوست داريد. هر روز به او آب ميدهيد، مراقب هستيد تا پژمرده نشود. در جواب چه ميگيريد؟ هيچ! گل به شما ميگويد من هم دوستت دارم؟! يا تشكر ميكند بابت اينكه دوستش داريد؟ نه! اما از او ناراحت نمی‌شويد، زيرا دوست داشتن او و حسى كه نسبت به او داريد، باعث ميشود حال خودتان خوب باشد. در اصل شما گل را بى توقع و بى منت دوست داريد. ميبينيد؟ دوست داشتن بى انتظار، حال آدم را خوب ميكند. پس چرا افراد را به همين صورت دوست نداشته باشيد؟ چرا توقع داشته باشيد كه در جواب علاقه‌تان، عشق و علاقه تحويل بگيريد؟ من افراد دل خواه را، بى توقع و بى منت دوست دارم. حتى اگر بدانم من را به حد كافى دوست ندارند، ناراحت نميشوم. زيرا درك كرده ام كه علاقه من نسبت به آنها، حال خودم را بهتر ميكند. پس چرا با توقع و انتظار، اين حال خوب را از بين ببرم؟ اصلا چه بالاتر از اينكه آنها در زندگى من هستند كه من دوستشان داشته باشم؟ دوست داشتن آنها، حال مرا بهتر ميكند، چه بهتر از اين براى من؟ اينها را نوشتم و با شما قسمت كردم، تا شايد شما هم از اين به بعد، افراد را بى توقع دوست داشته باشيد. امتحانش كنيد... قطعا حالتان بهتر ميشود. انتظار و توقع نداشتن، يكى از دلايل اصلى حال خوب من است. شما هم اين حال خوب را تجربه كنيد...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *