حرف زدن

هر چی دوس داری مینویسی؟!!


شاید ابزار نوشتن مون مهمتر باشه، یا مثلا فضای انتشار اون
شاید ابزار نوشتن مون مهمتر باشه، یا مثلا فضای انتشار اون


وقتی در ویرگول مطلبی رو میخوام بنویسم، اولین مسئله برام حداقل حجمی هست که در این فضا تعریف شده، چون من کوتاه نوشتن رو بیشتر دوس دارم، یا شاید به کوتاه نوشتن عادت دارم، اولین نقاط الهام ما در نوشتن کمترین حجم رو دارن، یک عبارت یا یک جمله یا مثلا یک پاراگراف. اگر روزی قالب و یا سبکی، سبک خاص من باشه، یقیقا و یا به احتمال زیاد، کوتاه و مختصر خواهد بود. کوتاه بودن، کوتاه کردن، حتی کوتاهی کردن، همگی به یک واژه اشاره دارن.

این میشه اولین مسئله مورد نظر من در این فضا، مسئله کوتاهی. پراکنده نوشتن یه طور کوتاه نوشتن به حساب میاد.


مسائل مورد نظر ما، گاهی روبروی ما نیستن، کنار ما هستن، گاهی هم پشت سرمون. مسئله شما کجاست، مسائل زندگی شما کجا هستن؟! در حال حاضر مسئله من در ویرگول، مسئله بلند نوشتن و کوتاه ننوشتن هست، که نمیدونم دقیقا کجا قرار داره این مسئله، پیش روی من، یا کنار من یا پشت سر من؟!!




میگن نقطه شروع، خط پایان. آخرش لابد از اولش سخت تره چون، اول و آخر هر چیزی رو میگم!!
میگن نقطه شروع، خط پایان. آخرش لابد از اولش سخت تره چون، اول و آخر هر چیزی رو میگم!!



متن منسجم تا حد ممکن باید ساختاری موزون و متقارن داشته باشه. تقارن و توازن، ساده ترین و در عین حال پنهان ترین وجه از ویژگی های یک متن هست.


ما ایرانی ها به خودمون به طور مداوم تذکر میدیم که زیاد حرف می زنیم، از این جهت که کمتر عمل می کنیم، و بیشتر حرف می زنیم، بعضیا بهش میگن تز دادن، بعضیا میگن زیادی ایدئولوژیک بودن، بعضیا میگن سخنرانی کردن، بعضیا میگن شعار دادن، خلاصه ما ایرانی ها در موضوع "حرف زدن" خودمون نسبت به خودمون بسیار معترضیم. نوشتن، یه جور تمرین برای ویرایش گفته ها و حرف هامون هست.



این یک متن پراکنده بود. و شما متوجه این پراکندگی هستید. دلایل پراکنده شدن، گاهی نیت و قصد قبلی ما هست و گاهی به مرور و ناخواسته اتفاق میفته. پراکندگی نقطه مرکزی و منشا خاص اولیه ای داره، سعی کنیم در هر پراکندگی ای به دنبال یک نقطه اثر اولیه باشیم.







دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *