افزایش مشیت انسانی در قیامت

انسان در دنيا به سبب محدوديت هايي چون محدوديت هاي علمي(اسراء، آيه 85) خواسته ها و مشيت هاي محدودي دارد. دامنه آرزوها و آمال انسان خيلي خرد و حقير نسبت به بي نهايت است؛ اما وقتي انسان در آخرت وارد مي شود، چون متصل به بي نهايت مي شود، مشيت ها و خواسته هايش نيز با بي نهايت گره مي خورد. از اين روست که هماره در قيامت، خواسته ها و مشيت هايي جديدي دارد که گاه حتي با خواسته هاي قبلي اش، تفاوت ماهوي دارد. بنابراين، چيزهايي به علم و اراده انسان افزوده مي شود که غير قابل درک و تصور است.

خداوند درباره اهل بهشت و بهشتيان مي فرمايد: لَهُمْ مَا يَشَاءُونَ فِيهَا وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ ؛ در آن بهشت هر چه بخواهند براي آنان است و از نزد ما زيادتي است.(ق، آيه 35)

اين زيادت و افزايش در مشيت و خواسته هاي اهل بهشت انجام مي شود نه در ميزان عمل يا پاداش. به اين معنا که دايره خواسته ها و مشيت اهل بهشت افزايش مي يابد و خواسته ها و مشيت هايي را خواهند داشت که پيش تر اصلا نداشتند؛ زيرا بيرون از تصور و توان ايشان بود. از آن جايي که در بهشت هر کسي با اراده و مشيت است که خلق مي کند و مي آفريند همان طوري که خداوند با «كُنْ فَيَكُونُ» (بقره، آيه 117؛ يس، آيه 82؛ انعام، آيه 73) کار مي کند، اينان با نيز «سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ» (يونس، آيه 10) کار آفرينش و خلقت چيزها را انجام مي دهند. پس افزايش دايره مشيت بهشتيان به معناي افزايش دايمي قدرت آفرينش و خلقت ايشان در بهشت است که به عنايت و فضل الهي به سبب رسيدن به مقام فناء و قرب الفرايض و خدايي شدن به دست آورده اند.

در حقيقت چون در دنيا، علم و فهم انسان محدود بود، خواسته ها و مشيت محدودي داشت؛ اما در بهشت ديگر اين محدوديت ها نيست؛ از همين روست که خداوند مي فرمايد: فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُون ؛ هيچ نفسي نمي داند که چه چيزهايي را برايشان نهان و مخفي ساخته ايم از چشم روشني ها که پاداش عمل ايشان است.(سجده، آيه 17) وقتي آن جا مي رود مي بيند که هستي بي نهايت است و خواسته ها و مشيت او نيز بي نهايت مي شود و هر روز بدان افزوده.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *